jueves, 14 de marzo de 2013

O cole

Normalmente intento escribir cousas bonitas no blogue, porque é do que quero lembrarme algún día, pero ás veces veño desafogar. Porque o necesito, e tamén porque me parece importante que a xente saiba que hai outra maneira de ver/facer as cousas, non para facer sentir mal a ninguén (e isto dígoo porque xa me pasou, e non era a miña intención).

Así que hoxe non haberá cousas bonitas nin fotos.

Non me gusta o cole. Partindo de aí seguramente a miña visión non sexa nunca moi positiva. Non me gusta o cole polo menos como o entendemos aquí, ou ó que podemos acceder como prestación social do estado. Non me gusta que o estado non deixe opción á escolarización en casa ou en modelos alternativos de escola sen expoñer á familia ó paso por demandas, xuizos,... e todo o que iso conleva. E se coñecedes algunha familia galega que non escolarice ós seus fillos, aínda que sexa só da rede, sabedes do que falo.

Ata agora o meu ánimo variaba entre a indignación e o facer a vista gorda para non envelenarme pero cada vez sinto máis que non hai alternativa, e que pouco a pouco o que me queda é a resignación e facer ós meus fillos pasar polo aro unha vez que están dentro.

A Z. comezou en infantil no último curso despois do Nadal. A nosa idea foi que puidera comezar pouco a pouco se o necesitaba e que fose algo máis levadeiro ca en primaria, o noso cole tén xornada partida e ese primeiro ano non foi pola tarde. Nese primeiro ano xa me decatei de que as miñas esperanzas de que nos tocase unha mestra algo máis acorde coa nosa maneira de pensar nalgún momento ían ser escasas.
No seu curso de infantil todo era facer fichas, e insistir en que tiñan que ler e escribir porque o ano que vén íano necesitar. Supoño que se algunha mestra pensa de maneira distinta tamén se verá presionada polos pais e nais e polos demáis compañeiros e compañeiras, pero aínda non me tocou ver a ningunha que pensara que non debían saír de 5 anos lendo e escribindo, aínda que fose "polo seu ben" sempre causa preocupación.
Tocoume ademáis ver como aparecía a transformación pola competitividade en cousas tan simples como ser a primeira na fila, que os primeiros días á Z. non lle interesaba o máis mínimo e logo se convertía nunha meta, despois de ver como as mestras o transformaran nun premio, así que o primeiro sitio pasou de ser un sitio máis a ser o mellor.
Tamén vin unha mestra que berraba e facía que os nenos chorasen coa súa maneira de falar e á que ninguén lle dicía nada porque "era compañeira", ou "quedáballe pouco tempo", ou "gustáballes", ou "mellor que os nenos e nenas se curtan canto antes", ou "bastantes problemas importantes teñen as mestras".
Estas respostas lévoas escoitado case que para cada observación que fixen e que, todo hai que dicilo, a min o xen da man esquerda debeume quedar polo camiño, sempre se tomaron como ataques.

Non quero entrar en moitos detalles porque a miña intención non é criticar a ningunha persoa concretamente senón a toda a situación, pero o ano pasado, en primeiro de primaria a miña "loita" foron os deberes.
En Galicia os deberes están prohibidos por lei ata 3º de primaria, pero reclamar ese dereito foi de risa. De "ti non me dis o que teño que facer na miña clase" e "sodes os únicos pais que non queren", á confirmación "pois eu quero que leven deberes, que unha horiña sentados non lles vén mal" doutros pais. A falar por teléfono co inspector da zona que me dixese que "a lei non o dicía tan taxantemente", "que non podía dárselle importancia a esas cousas e que serían feitos illados".

Vou copiar aquí o texto extraído da lei porque sei que hai xente interesada, capítulo IV. 9

9. Trabajos extraescolares.

9.1. Con carácter general, los centros evitarán que los alumnos se vean obligados a realizar trabajos suplementarios fuera de la jornada escolar.


9.2. En casos excepcionales, y con carácter transitorio, el profesorado les podrá proponer la realización de actividades incluídas en el currículo del ciclo a aquellos alumnos de segundo y tercer ciclo de educación primaria que por ausencia prolongada, o otras razones, no puedan seguir el ritmo normal de trabajo de los alumnos de su clase.


9.3. Los trabajos que se les propongan a estes alumnos se dirigirán al mejor aprovechamiento educativo del tiempo libre y al desarrollo de su creatividad y sociabilidad. Serán acordes con las características específicas de cada alumno y respetarán, en todo caso, sus necesidades lúdicas, de convivencia familiar y de descanso.


9.4. Ocasionalmente se les podrá encargar a los alumnos la realización de actividades tales como:
 
-Lectura y comentario de libros adecuados a la edad del alumno.

-Búsqueda y recogida de datos o materiales para la realización de trabajos en el aula.

-Lectura de noticias de prensa y audición de programas de radio o televisión.

-Preparación de trabajos para el periódico escolar.

-Audiciones musicales.

-Realización de trabajos de plástica.

9.5. En ningún caso se les propondrá trabajos extraescolares a los alumnos de educación infantil y del primer ciclo de educación primaria.
Os nosos deberes non se trataron nunca de traballos de plástica, búsqueda e recollida de datos, nin tan sequera a aplicación práctica do aprendido na clase. Se na aula pasaban 5 horas ó día sentados facendo fichas o que traían (e traen) para a casa son máis fichas de exercicios.

O único que me quedaba era facer unha queixa por escrito e ver como as represalias caían non sobre min senón sobre a miña filla, así que agachei as orellas, conformeime en que a súa mestra non llos esixise a ela, aínda que os levasen TODOS e ela quixese, obviamente, ser coma todos.

O ano pasado loitei, este ano, vendo o que escoitaba dos demáis pais e nais de cursos superiores que era o que me agardaba, e sabendo que xa non tiña a proteción da lei, xa non dixen nada. A Z. trae deberes para a casa e quere levalos feitos coma o resto, aínda que non quere facelos... entendible, non?

Por que se quere que traian deberes para a casa? Terá que ver coas notas? No noso caso, terá que ver con exames en nenos e nenas de 7 anos con nota de 1 a 10 que se dan en alto para fomentar a competitividade? É que 5 horas de clase, que no noso caso significan máis de 7 horas fora da casa, non son suficientes para adquirir información para desenvolverse? É que non hai outras cousas importantes que facer e aprender na casa, ou fora dela noutras actividades, que sexan tan importantes como as da escola?

Se o día tén 24 horas, pasan 11 horas durmindo, 7 no colexio, restando as horas investidas en comer e asearse, que serán no noso caso case outras 3... iso déixame unhas 3 horas máis ó día, que serán investidas segundo a idade en: deberes e algunha actividade extraescolar ou xogar con algún amigo, que parece que ter tempo libre estea mal visto...
Quen vai dicirlle ó seu fillo ou filla de 9 anos que chega do colexio, merenda, fai unha hora de deberes, estudia unha hora para un exame, que a súa hora de tempo libre non pode xogar ou ir facer unha actividade que lle gusta porque ten que recoller unha colada, por exemplo? O que doutra maneira non significaría máis ca unha pequena tarefa diaria así convírtese en "explotación" porque as actividades académicas ocupan todo.
Non son os primeiros nenos de 3º de primaria que escoito que cambian actividades extraescolares por clases particulares ou de reforzo, actividades de ocio das que gozaban por máis do mesmo...

O que nun principio se tratou de dar un dereito fundamental como era a educación, agora se convertiu nunha obriga asfixiante que cada vez absorbe máis a vida das persoas dende máis novas. Primeiro apareceu a educación ós seis anos, logo o pre-escolar, logo a idade de iniciar o preescolar pasou de ser de 4 a ser de 3 anos, que no caso de nenos de final de ano, como son os nosos significa 2 anos e 9 meses, e nalgunha comunidade incluso se prantexaba a obrigatoriedade da escolarización ós 3 anos.


A segunda "loita" foron os castigos. Sabía e sei que non vou ser quen de evitalos, pero pensei que habería algúns que sería posible evitar.
Escoitei á Z. o primeiro ano sorprenderse a diario de que houbese nenos de pé na pizarra, agora xa apenas fala diso, pero sei que segue habendo nenos etiquetados de "loros" e que son castigados case a diario de pé ou fora da clase, e de súpeto un día chegou a casa con COPIAS, e non só eran copias eran copias colectivas. Toda a clase estaba castigada a facer copias por algo que fixera un só neno.

Nós non cremos na función dos castigos, eu non vexo que a xente deixe de correr porque lle poñan unha multa, máis ben quen non o fai é porque sabe que está mal e que pode ser perigoso e está concienciado diso. Por esta mesma razón o que queremos é que os nosos fillos e fillas aprendan que hai cousas que non se poden ou deben facer porque están mal, e non porque se os pillan castíganos, porque entendo que entón a solución que atoparán será "facer as cousas sen que me pillen".
Ollo, que non somos perfetos nin moito menos, e metemos moitas veces a zoca, pero cremos nisto e intentamos levalo a cabo.

Non cremos que os castigos sexan a maneira pero cal é a función pedagóxica dun castigo colectivo? Curtirse? Aprender que o mundo é inxusto? Facer o mundo inxusto dende a base para que aprendamos que é o normal e que non hai que protestar ante as inxustizas? Dende logo non será fomentar o compañeirismo, non?

E outro tipo de castigo que me parece o máis contraproducente e que tampouco está permitido por lei, porque os recreos son periodos de descanso obrigados, igual que os dos transportistas, son un dereito igual que poder xantar: deixar ós nenos sen recreo. E comprobado que ata as mestras que din non ser partidarias de deixalos sen recreo o fan, polo menos as que levamos atopado, e que pedir que a túa filla non quede sen recreo é considerado como darlle privilexios (e non como cumplir os seus dereitos).

Hai pouco escoitei se cadra un mellor aínda: ós que se "portan mal" levan máis deberes para casa. Deberes = castigo. É dicir aprender = castigo. Non é gracioso o que lles aprenden algúns mestres?


Teño que recoñecer que cada vez me sinto máis rendida, que intentarei non calar e agachar as orellas para sempre ante o que non considero xusto, pero que estando dentro do sistema escolar e pola miña experiencia ata o de agora, non vexo que vaia haber saída máis ca ir cedendo para que as consecuencias da miña actitude non recaian sobre eles.

Como nai sinto que teño responsabilidade na educación dos meus fillos, teño unhas ideas claras e fago o posible por levalas a cabo, pero sinto que os meus fillos non son meus, porque pese ó que eu pense, das 13 horas ó día que están espertos espérase que alo menos máis da metade as pasen con persoas descoñecidas, que ademáis marcan tarefas para as horas restantes e que se sinten atacadas cando os pais e nais tratamos con eles estes temas. Eu teño que ceder a diario en moitas cousas que para min son importantes na súa educación, as, para min, poucas cousas que pedín foi sempre cun respaldo legal atrás, que se supón debería protexer ó alumno, pero que polo visto son só unha pantomima. Teño claro que a maioría das mestras e mestres tratan de facelo o mellor posible, que hai moitos nenos nas aulas, que cada familia ten unha maneira diferente de entender a educación,... pero pasa que as familias que temos unha visión da educación se cadra máis alonxada que a maioría non atopamos saída.

Eu quero crer nos dereitos sociais que levou tanto tempo conseguir, quero crer na escola pública igual ca na sanidade pública, na prestación por desemprego, e as demáis cousas que pagamos cos nosos impostos, e coa loita dos nosos antes ca nós, pero ó final o que eu sinto é que a educación dos meus fillos non me pertence...


Algúns artigos relacionados:

10 VERDADES ACERCA DE LOS DEBERES (O 10 RAZONES PARA DEJAR DE MANDAR DEBERES)

Ayudarle a hacer los deberes no es ayudarle

Rebelión contra los deberes para casa

TED: de Ken Robinson

Sin leer ni escribir hasta los seis

Entrevista con Claudio Naranjo: La educación debería liderar el cambio, pero es la institución más obsoleta

Por qué son inaceptables los castigos.


31 comentarios:

  1. Vouno compartir no meu perfil de facebook, paréceme moi interesante todo o que dis, xa que ainda que eu non teño fillos, o que vexo ó meu aredor son nenos de 7 anos que pasan a tarde saturados cos "deberes", enfadados e moitas veces sen sacarlle proveito a esas horas.
    PD, Gústanme moito máis as historias bonitas......!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Grazas, a min tamén me gustan máis as historias bonitas, pero estas tamén existen e hai que contalas

      Eliminar
  2. Totalmente dacordo Raquel, moi interesante todoo que contas e estou co comentario anterior, eu non teño nnos pero observo o estrés que xenera a moitos nenos e a moitas nais e pais os deberes e as situacións nada educativas que se viven polas tardes en moitas casas,a min paréceme moi angustioso cando teñoquelevar traballo para casa, e por que facer iso cos noso pequenos, non!A casa é outro espazo, para vivir e sentir outras cousas, tamén un espazo de aprendizaxe e o cole esta roubando ese tempo. Graciñas por escribir isto!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Exacto, Palmira, os adultos non consideramos xusto levar traballo para a casa, por que eles si teñen que levalo? Tamén son parsoias coma nós, tamén teñen (ou deberían ter= as súas responsabilidades dentro de casa, non son suficientes?

      Eliminar
  3. Estoy tan de acuerdo con lo que dices, Raquel...La escuela es una institución que se limita a la instrucción de nuestros niños sometiéndolos desde pequeños a unos objetivos de productividad y resultados tal y como manda la sociedad de mercado.
    La unidireccionalidad de las propuestas y los contenidos es algo incuestionable, el maestro la autoridad y poco importa si el alumno está preparado o no para recibir y asimilar algunos conceptos: los recibirá porque así está programado el temario y el curso.
    Es algo que viene de fuera adentro, por eso es instrucción. La educación es algo mucho más profundo y valioso, que tiene muy en cuenta al niño y a su crecimiento personal, que escucha y atiende, propone cuestiona y orienta. En la escuela nunca es importante lo que el niño necesita saber, solo importa lo que el maestro quiere enseñar.
    Pero bueno yo no te quiero calentar aún más, sólo quería decirte que sí, que esto es así, pero la verdadera educación es la que tú les estás dando en casa a tus niños. Aunque la Z. corra para ser la primera de la fila, no conseguirán hacer de ella una persona competitiva y arrolladora. Es sólo un juego, ella vive otras cosas en su casa y no caerá ni en esta ni en tantas otras tonterías. Tengo chicos ya grandes y te puedo decir que las cosas realmente importantes, lo que te hace ser persona para ir por la vida, eso lo han aprendido en casa. Así que tú no agaches las orejas y libra todas las batallas que tengas que librar, que eso también educa, pero siempre contenta porque vosotros lo estáis haciendo tan bien...
    Besos y ánimo!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Gracias Rosa, lo has descrito tan bien. La escuela está pensada para convertirnos es productores, muy en la línea de la charla TED de Ken Robinson que puse más arriba. Pero hoy vemos que ese sistema ya no funciona, la gente con 3 carreras está en paro... no vale sólo con ser "buen estudiante", así que deberíamos cambiarla. Lo importante para mí no es tanto aprender como querer aprender, y eso la mayoría de los niños lo pierden enseguida en el colegio.
      Me alegra saber que no es lo más importante, aunque sé que tendrá mucha, muchísima influencia en nuestras vidas.

      Eliminar
  4. E moi reconfortante leerte porque unha non se se sente tan soa e illada nas súas formas de enterder as cousas. Canto mais me informo do que debera ser, mais me decato de que todo se fai o revés, e esa é unha pregunta para a que non atopo resposta. Eu no meu traballo procuro non actuar fora do que son as evidencias científicas ou empíricas e procuro certo espíritu crítico e sin embargo vexo que na escola se traballa de forma contraria, seguindo vellos principios xa máis que refutados, non o entendo. Esta mais que demostrado que a competitividade non fai as persoas mais felices, nin educa para a paz senon todo o contrario, que os deberes e os castigos non teñen razón de ser e son contraproducentes, que hai que respetar a individualidade de cada neno, que hai que educar na creatividade, que os vellos parámetros estan obsoletos, pois nada a escola non so sigue na prehistoria senon que se lexisla para volvela ainda máis para atrás, para acabar cos pequenos avances. Eu atopome moi desalentada, sobre todo especialmente porque non encontro eco no meu entorno, en outras nais e pais, e porque vexo as consecuencias no meu fillo da escola, e as veces pareceme que son a única que as vexo. Perdoa por este rollo. Grazas pola entrada, como xa dixen e un gusto escoitar que unha no esta soa nas súas percepcións. Unha aperta.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Penso que ás veces, igual que nos profesionais sanitarios, simplemente non se cambia a maneira de facer as cousas é por non recoñecer que levas toda a vida facendo as cousas "mal". Como dis ti, se o mundo cambia, se hai evidencias de que doutra maneira se pode facer mellor vencer a túa idea anterior e cambiar é para min un signo de adaptabilidade, de mellora real, pero iso fai aínda máis difíciles as cousas.
      A verdade é que eu tiven medo de escribir esta entrada e que non aparecesen voces amigas, que se malinterpretase... eu penso que moitas veces hai pais e nais que pensan de maneira semellante pero non o din porque non queren facer sentir mal ós seus fillos (se non podes con eles, únete a eles) se a súa vida académica vai ser así por que vas dicirlle que non che parece ben se non hai escapatoria? Para transmitir a túa frustración? Outras veces é posible que estean dacordo, e outras que deleguen nos demáis.
      A min tamén me gusta lervos :)

      Eliminar
  5. Respuestas
    1. Xa coñecía, e hai outras alternativas, pero non son do estado e normalmente só abarcan os primeiros anos de escola.
      O cambio ten que ir máis aló :)

      Eliminar
  6. Pois a min encántanme os post felices... pero teño que recoñecer que tamén creo que é moi necesario falar do que non nos gusta. E cada día facémolo menos! Grazas por dar o paso e publicar este post. Un bico

    ResponderEliminar
  7. Son moi lerchana para comentar nos blogs que sigo e por iso non acostumo a facelo. Hoxe decídome porque quero que saibas que concordo con todo, absolutamente todo, o que dis. Teño unha nena de 6 anos que está no último curso de infantil e unha sobriña en primeiro de primaria. As experiencias na escola, tanto as miñas como as da miña irmá, son idénticas ás túas. Ata o ano pasado a cousa foi indo pero este ano empezou unha presión brutal sobre os cativos para que aprendan a ler e escribir antes de primaria. Pero non quedaramos a principio de curso que iso non era un obxectivo da educación infantil? E coa miña sobriña é aínda pior, unha nena de seis anos que chega á casa chorando porque lle sae mal un exame? E iso normal? Pero se cando lle preguntas qué había no exame diche "cousas para rodear", que ten seis anos pordiós!
    Eu cría que non me gustaba a escola porque os meus recordos desa etapa son bastante desoladores, pero estou vendo que a cousa non cambiou nadiña

    ResponderEliminar
  8. Antes de nada... :o*
    Eu levo moito tempo esperando que os meus fillos sexan felices no cole (de feito unha das cousas que máis me botaba para atrás ao plantexarme ter máis fillos era enfrontarme a outra escolarización) e, a pesar de que Xan nunca quixo ir, penso (ou quero pensar) que non están tan mal (eles).
    A ver, non quero que penses que defendo o sistema educativo pero prescindindo das actividades e a forma de levalas a cabo eu creo que Sabela disfruta no cole, disfruta das súas amigas, da complicidade, dos xogos... quizais sexa unha pequena porcentaxe pero eu teríaa en conta.
    O meu enorme problema xa non son os deberes senon a asquerosa relación que teño coa miña filla o tempo que dedica aos deberes, probablemente todo non sexa culpa dos deberes, probablemente se eu tivese máis paciencia, se Sabela non fose especialista en reprocharme todo o que sucede no mundo, se... é asqueroso como nos sentimos as dúas.
    E despois hai outra cousa que veño de descubrir despois de facer un ciclo formativo. Resulta que chega un punto no sistema educativo no que de repente vólvese tolo coa "cultura emprendedora". E eu pregúntome de donde queren sacar emprendedores aos 20 anos despois de vinte anos de escolarización na que a imaxinación está penada, na que a creatividade vaise matando para que todos fagan o mesmo da mesma forma e ao mesmo tempo... o milagre é que alguén sexa quen de pensar ao chegar aos 20 anos :(
    Boh, mira. Que :o*

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Pois iso, :*

      Eu non creo que sexa todo malo, por suposto a relación cos compañeiros non o é, nin a aprendizaxe que supón a convivencia nun grupo sen os teus pais controlando todo o día, e tamén sei que eles non saben o que sabemos nós, e que non se fan idea de como poderían ser as cousas doutra maneira, pero iso non fai que sexa menos frustrante. :(
      Sempre nos queda o consolo de que nós chegamos aquí, tamén eles poden chegar e cambiar isto, non?

      Eliminar
  9. Son mestra de educación infantil. E estou dacordo contigo. Son mestra substituta, polo tanto durante o ano escolar percorro varios coles, o que me permite ver como se traballa neles, e podo decir que hai mestras moi boas, que respetan o neno/a, procuran entender os seus problemas, traballan sen libros e sen tantas fichas, dándolle importancia a experimentación, manipulación...en fin, procuran unha educación que faga pensar os nenos, pero tamén hai mestras, para mín, moi malas
    que traballan dunha maneira mecánica, como se traballaba antes, na que se lle da importancia a facer fichas, fichas e máis fichas, na que hai demasiados castigos, unha educación competitiva entre os mesmos profesores, "os teus nenos/as len, entonces os meus tamén" "se ti fas esto, eu tamén" etc, etc.

    Eu plantéxome moi amiúdo se quero seguir en educación, se quero realmente sacar as oposicións e ser mestra, porque vexo moitas cousas que non me gustan, e igual que eu, tamén hai mestres aos que non lles gusta a educación que hai, e tamén, coma tí, intentamos cambiala, pero pódoche dicir que é MOI DIFÍCIL, e moitas veces loitas tí soa, loitas co director/a, cas demáis compañeiras/os, cos pais/nais, e créase moi mal ambiente no centro, e iso tampouco gusta, digoo por experiencia propia.

    Eu por agora sigo loitando, sigo comentando cousas que non me gustan e que non me teñen sentido, sigo enfrentándome a directores, porque parece ser que se opinas distinto tes represalias, porque parece ser que non se pode dar a propia opinión, parece ser que todos temos que ser iguais, os diferentes creamos problemas, creamos mal ambiente nos centros...
    En fin, o mes pasado lín un artículo/opinión que me gustou, paréceme que reflexa a realidade. Deixo o enlace.

    http://creciendoybuscando.blogspot.com.es/2013/02/en-que-quedamos.html

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Moitas grazas por comentar. Sei que hai varias mestras que len o blogue e teño dúbidas de como se entenderá isto. Tamén son consciente do inferno que tén que ser estar dentro se as túas ideas son semellantes a estas. Eu tamén coñezo boas mestras que teñen que enfrontarse con directores para non castigar sen recreo, ou que acaban rendéndose en moitos aspectos despois de sentirse atacadas polos compañeiros, e que moitas veces todo se entende mal, e preparar as clases e o simple feito se non seguir un libro de texto se entende como "quere deixarnos mal ós demáis porque non o facemos". Pero tamén creo que se non hai renovación non haberá cambio, se a xente que pensa coma ti non chega nin sequera a entrar nunha escola... como van cambiar as cousas? Seguramente nin a ti coma mestra nin a min coma nai nos toque unha etapa sinxela, pero temos que ser o comezo de algo, só me queda pensar iso.

      Acabo de ler o artigo e creo que pasa sempre o mesmo en moitos ámbitos, a semente está, porque se non non habería xente falando destas cousas, o que falta é que abrolle. Somos animais sociais e movémonos en masa, se a masa pensa así arrastra a moita xente que pode mudar de idea se o vento cambia...

      Moito ánimo e ogallá os nenos e nenas teñan a sorte de seguir téndote como mestra aínda que sexa en pequenas sustitucións :)

      Eliminar
  10. Que razón tes na túa exposición.
    Moito ánimo la tua loita!!

    ResponderEliminar
  11. No creo que la educación de nuestros hijos nos pertenezca sólo a nosotros, igual que ellos no nos pertenecen. En este largo camino que es la vida, pienso que la función más importante de unos padres es saber guiar a sus hijos para que puedan disfrutar de cada momento, con o sin deberes. Como madre de tres hijos y maestra en un centro público sé que no voy a cambiar a ciertos profesores/as pero si puedo enseñar a mis hijos a apreciar lo positivo que pueden sacar hasta del que menos me guste a mi, porqué quién dice, que no será el qué más le guste a él?

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Con todo respeto quiero decirte que pienso que sí es una obligación de todos, padres y no padres, luchar porque en nuestra sociedad exista un sistema educativo en el más amplio sentido de la palabra, generador de personas libres y con capacidad de pensar, comprender y transformar el mundo.
      Los niños de hoy son nuestro futuro, y la educación la base del cambio.
      No se trata ya de lo que les guste a los niños, a los padres o a los profesores, creo que es una necesidad social mucho más profunda y que nos atañe a todos. De hecho, es una alegría ver cómo este post de Raquel ha generado tanto debate.
      Un saludo.

      Eliminar
    2. Por supuesto que no nos corresponde sólo a nosotros, pero eso es algo intrínseco a la vida, cada ser humano tendrá unas vivencias diferentes y aprenderá de todas ellas, de cada interacción con cada ser humano y por eso he escrito esto, porque creo que las cosas deberían cambiar. Nunca el mundo va a estar completamente a mi gusto ni eso significa que lo que no me agrade sea malo, pero me parece que parte de mi función como madre en este caso y como persona en éste y otros temas es luchar por lo que creo y no dejar que me lo impongan y decir que todo está bien.

      A mis padres los profesores les pegaban con una regla, yo recuerdo a ciertos profesores MÍOS levantar a compañeros de clase por las orejas o por los pelos e insultarlos y ridiculizarlos a diario delante de los demás, si nadie hubiese dicho nada, si ningún padre o madre hubiese protestado o defendido a sus hijos de algo que pensaba que estaba mal hoy las cosas seguirían igual. Si a alguno de tus hijos le pegase un profesor en el colegio ¿les dirías que no le diese importancia y que ese profesor tiene cosas buenas? ¿Y si esto hubiese ocurrido hace 40 años y tú fueses la misma madre? ¿Y no debería preocuparme que fuese el profesor preferido de mis hijos? Pues yo creo que sí debería y que como mínimo les debo mi apoyo y mi coherencia.

      Para mí el cambio que tiene que producirse hoy se asemeja mucho (o quizas es el mismo aún?) al que se dio en un par de generaciones atrás, y a mí me toca luchar por otro paso distinto que no puedo justificar delante de mis hijos NUNCA.

      Por supuesto intentaré no amargarles la existencia, pero no creo que la culpa de que no les guste el colegio sea mía por no endulzárselo. Si me dicen que las clases son aburridas puedo decirles que a lo mejor compensa por ver a sus amigos pero no que son divertidas, porque ni lo creo ni soy nadie para negar cómo se sienten. Me consuela que ellos no saben lo que sé yo, que sólo tienen sus vivencias y que para ellos sigan siendo las mejores porque son las únicas.

      El otro día le contaba a mi madre que me sorprendió ver que compañeros y compañeras mías de clase decían de ese mismo profesor que humillaba y pegaba a los malos (por supuesto) estudiantes que ojalá siguiese dando clase para poder enseñar a sus hijos. O muy ciegos nos volvemos o mucho nos queda aún por andar porque yo alguien así no se lo deseo a mis hijos en ningún ámbito en la vida, pero mucho menos como educador.

      Y ya paro, que cada vez se me ocurren más cosas y no voy a parar de escribir nunca.

      Si tu aportación era simplemente que intente hacerles ver las cosas buenas, gracias, lo tengo en cuenta y creo que cualquiera haría eso de manera innata con un ser querido: comprensión, apoyo y ánimo.

      Gracias por tu aportación.

      Eliminar
    3. Creo que quizás no se han interpretado bien mis palabras ya que en ningún momento he hablado de conformismo o de no tratar de mejorar nuestro sistema educativo. Cada mañana trato de sacar lo mejor de mis veintitrés alumnos, cada uno con sus necesidades. Conozco las carencias de un sistema público cada vez más maltratado y desde mi humilde posición trato de mejorar, de que mis alumnos quiera aprender por el gozo que supone saber cada día un poquito más. Pero también soy consciente de que las cosas no se cambian de la noche a la mañana, de que cambiar la metodología de ciertos profesores, que llevan 30 años convencidos de que su manera de trabajar es la correcta(y no hablo de pegar ni insultar ya que esto es delito) es un reto muy difícil. Podrá mejorarse para que en el futuro la manera de trabajar de los profesores sea diferente. Mientras, mis hijos acuden cada día al colegio y yo como madre les educo para que puedan apreciar lo positivo que hay en las cosas y en las personas, para que cada día sean felices, para que unos deberes no les amarguen la tarde... Por cierto, yo si que creo en hacer las cosas de manera que les guste a los niños, padres y profesores.

      Ana G.

      Eliminar
    4. Pero Ana, pegar e insultar es un delito, pero dejar sin recreo o poner deberes tampoco está permito y se hace igualmente porque está socialmente aceptado, entiendes? Yo sé que las cosas no se cambian de un día para otro, pero pensaba que al menos la ley se cumpliría, y veo que no es así. Yo sabía que iba a tener que ceder en muchas cosas, pero no poder cambiar ni siquiera las que están reguladas por ley es totalmente frustrante.
      Yo intento que vean el lado bueno de las cosas, pero creo que estarás de acuerdo en que la mitad de las familias españolas están amargadas por los deberes aunque no les importe, aunque quieran que sus hijos los lleven, porque la mayoría de los niños están cansados de hacer siempre las mismas tareas y la relación con los padres, a los que muchas veces se ve muy poco tiempo, se limita a veces a que los padres hagan de controladores de los deberes de sus hijos, con la consiguiente relación tensa. Para mí hay muchas cosas de las que los hijos pueden ser responsables dentro de la familia además de sus tareas escolares, y eso se va quedando a un lado porque en sus vidas lo que prima es la escuela.

      Creo que estamos de acuerdo, igual lo que cambia es es tono, yo no soy una persona optimista aunque normalmente lo parezca... hago mis esfuerzos por serlo cada día, pero a veces hay temas que pueden con mi moral.

      Gracias por comentar, de verdad :)

      Eliminar
  12. No hay nada más IMPORTANTE que la educación de los hijos, ellos son el futuro y por lo tanto deberíamos cuidarlos como nuestro bien más preciado. Pero...sucede que desgraciadamente no todo el mundo piensa lo mismo y en este "saco" meto a gobernantes y la repercusión que su ideología tiene en el sistema educativo, tengamos en cuenta que en el mejor de los casos como ellos tienen dinero para pagar el tipo de educación que quieran para sus hijos, pués si no funciona la pública , pués tan ricamente se va a la privada.
    Aulas masificadas en las que un maestro se las ve y se las desea para sacar adelante a ese grupo.
    Restricciones presupuestarias DONDE NUNCA DEBERÍAN DARSE COMO EN EDUCACIÓN Y SANIDAD.
    Clases con alumnos que tienen diferentes necesidades pedagógicas, educación especial y que no cuentan con los apoyos necesarios para que estos alumnos realmente se integren lo cual no es bueno ni para ellos ni para el resto de los niñ@s.
    Profesores nefastos, que sin un seguimiento necesario a todas luces hacen de su capa un sayo.
    Padres que mandan a sus hij@s a la escuela para que los enseñen y los eduquen además de que los dejen tranquilos olvidando su propia misión.
    Alumnos y familias marginales que "acogotan" al profesor amenazándoles y hasta incluso agrediéndoles fisicamente.
    Etc, etc, etc.
    Yo no soy partidaria de la educación en la propia casa por muchas razones entre ellas el aislamiento de los niñ@s y la no sociabilización de la mayoría con otros niñ@s.Y no hablemos ya de los niños maltratados en el seno de su familia ¡horroroso!.Pero esto solo son dos ejemplos.
    Abogo por UNA ENSEÑANZA PÚBLICA DE CALIDAD donde la escuela sea un instrumento que en cooperación con las familias prepare a PERSONAS NOBLES, INTERESADAS POR APRENDER, SOLIDARIAS,CONCIENCIADAS DE LAS NECESIDADES ... y que más tarden serán ADULTOS FELICES.
    LUCHA, LUCHA, Y MÁS LUCHA es lo que hará que lo que ttoca ahora para irnos acercando lo más posible a ello.
    Saludos.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Gracias Anita, lo que comentas puede ser muy significativo.
      En cuanto a la educación en casa, yo creo que no hay que confundirlo con no escolarizar, la escolarización en casa debe ser de manera consciente y no significa "abandonar" su educación sino todo lo contrario. Creo que los problemass de socialización no son tales si los niños tienen acceso a otras actividades en sociedad y con niños, actividades extraescolares y de otro tipo, y que la red de familias sería más amplia y estaría más en contacto si legalmente no hubiese tantos problemas, igual que ocurre en otros países. No entiendo muy bien la asociación entre educación en casa y niños maltratados en su familia, no sé si hay estadísticas de esto, pero creo que estás mezclando cosas, por desgracia hay muchos niños maltratados en el hogar que acuden a la escuela y sospecho que tiene que ver más con la no escolarización de esos ambientes marginales de los que hablas que con la educación en casa, aunque habrá de todo en todos lados. En todo caso no somos partidarias de los maltratos, en ningún ámbito. ;)

      Soy consciente de que la problemática con la escuela es muy amplia, pero me da ánimos pensar que hay más gente que piensa que no hay que callar. Gracias.

      Eliminar
    2. Seguro que no me expliqué bien. ¡Por supuesto! que nada tiene que ver niños educados en casa con niños maltratados ¡al contrario! los padres que toman la opción de educar en casa SON PADRES SUPERPREOCUPADOS POR SUS HIJOS QUE PIENSAN QUE ESO ES LO MEJOR PARA SUS HIJOS Y POR ELLO LUCHAN. Yo me refería a que quizás al salir a la escuela esos niños maltratados en su casa, puede ser detectado el mal trato por parte de los profesores y denunciarlo. Mientras que si están confinados a la casa además de que evidentemente esos padres no se van a ocupar de su aprendizaje en absoluto esa situación es infinitamente más difícil de detectar. Efectivamente si el niño escolarizado en casa tiene trato regular con otros niños y unos padres (o red de ellos) preparados para impartir los conocimientos lo hacen es una opción tan válida como otra cualquiera para quien quiera optar por ella de manera responsable.
      POR SUPUESTO QUE TE ANIMO A QUE LUCHES por lo que crees que no tiene por que ser lo que crea todo el mundo, aunque desgraciadamente te encuentres con muchas trabas e incomprensión a tu alrededor pero ¡ADELANTE!.

      Eliminar
  13. Non son nai. Son profesora, pero de Secundaria e Bacharelato, así que a situación que coñezo eu é un poco diferente á que contas ti. Máis no fondo non tanto. Formamos parte do mesmo sistema educativo, e parece que case todos estamos dacordo en que este sistema non funciona. A cuestión é que mentres uns opinan que este sistema non se adapta á sociedad e actual, non prima a creatividade e a individualidade, etc, otros pensan que as cousas non van ben porque non se incentiva suficientemente o esforzo. Parece que hai unha diferencia grande entre as dúas posturas, máis penso que ambas teorías son acertadas e poden ser asimilables.

    Como profesora gústame que haxa debate sobre este tema na sociedade e non me sinto ofendida porque se demande que as cousas cambien. O que sí me afecta é cando se fai obvia a falta de profesionalidad dos mestres e profesores. Dóeme que ás veces sexamos un blanco doado de críticas de persoas que, por ter filos nunha escola, xa creen que coñecen e que poden opinar sobre calquer asunto. Son testigo de críticas como esas na miña vida cotiá e me doen moitas veces por inxustas e infundadas. Pero me doen moito máis cando sei que son certas. Como pode ser no caso que comentas ti.

    Ser mestre ou profesor é un traballo de aprendizaxe constante. Un traballo de poñer en marcha estratexias que se adapten aso alumnos que temos diantre. E ninguén nos ensina a iso. Non hai manuais que garanticen qué é o que funciona ben e qué é o que non. A mín iso suponme estar cada pouco tempo "volvendo a empezar", buscando novos xeitos de facer as cousas. Ou sexa, trabajando na preparación das clases como unha tola (eu sí que teño que levar traballo para casa, pero non me parece mal, xa que non estou 40 horas semanais no instituto).

    Teño compañeiros aos que sei que isto lles parece unha tontería. Que atoparon un "sistema" hai anos e siguen poñendo en práctica curso tras curso, sexan as citadas "fichas", caderniños, ou explicacións teóricas memorizadas de apuntes amarelos. Sempre digo que a min me gustaría ser como eses compañeiros, porque gozan de máis tempo libre e non se amargan cando os resultados dos alumnos non son bos, porque a culpa siempre é destes. Pero en realidade o que penso é que compartir traballo con persoas con tan pouca ilusión e poucas ganas de facer as cousas ben é unha das que menos me gusta da miña profesión. E menos ainda se formamos parte dun sistema público no que creo e que tanto me doe ver estropeándose.

    Espero terme explicado ben, xa que planteo cuestións que parece que se contradín.

    Grazas por levarnos a esta reflexión. Unha aperta!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Mira, unha cousa que a min me dé medo é que o que se busque, que o cambio na educación non vaia cara a miña maneira de pensar senón todo o contrario, penso ás veces nas escolas privadas das que fala Anita ás que acoden fillos de gobernantes e que moitas veces seguen unha disciplina de tipo militar. Eu non quero criar fillos para que obedezan, quero fillos que se cuestionen as cousas e que loiten polo que lles pareza inxusto... Non creo que os temas que plantexas sexan incompatibles, o esforzo está claro que é un valor importante, pero a diferencia está en que para min non ten que estar relacionado só con tarefas escolares.

      A miña queixa, xa o deixei claro nun principio, non é pola actuación dunha mestra ou mestre concreto, é polo funcionamento dun sistema, ou dunha sociedade, que non segue nin as súas propias normas, os dous puntos dos que falei estánn recollidos na lei, non deberían incumplirse, pero faise e non hai maneira de facer que se cumplan porque non só os mestres están dacordo, tamén os pais e nais e ata os inspectores pensan que non hai que perder o tempo nesas parvadas (supoño que algo así pensarán). Se o cambio na sociedade fose maior os mestres e mestras e os inspectores tamén o considerarían importante.

      Eu teño claro que ser mestre ten que ser un traballo vocacional e non só unha saída económica como é moitas veces, que é un traballo duro e que supón moito esforzo, non só pola preparación das clases (se é que se segue un sistema no que se preparen...) senón polo trato cos alunos e alunas, ter 25 nenos nunha aula, cada un con diferentes vivencias e respondendo a diferentes estímulos é moi complicado... eu non me vexo quen de levalo a cabo, e tamén por lidiar cos pais e nais de cada un deses nenos e nenas, cada un cunha idea diferente de como debe ser a educación,... pero é que son as persoas máis importantes das nosas vidas e deixámolas en mans de persoas descoñecidas ás que moitas veces coma ben dis ti, non lles importan o máis mínimo, e que nin sequera teñen que ter ideas semellantes ás nosas. Penso moitas veces que durante os anos de estudio tense que dar formación sobre isto, pero se cadra estou errada. O que está claro é que debería haber sempre comunicación porque fronte a un "ti non me dis o que teño que facer na miña clase" a resposta máis lóxica é outra "ti non fas o que queiras co meu fillo" e así non se vai a ningures.

      Moitas grazas por dar a túa opinión, ogallá se puidese falar igual de ben con todo o mundo como o estamos a facer aquí :)

      Un biquiño!

      Eliminar
  14. Son profe de secundaria e non sabes canto te entendo, despois de 7 anos neste oficio, ata me planteo abandonar a profesión, se tivera cartos montaría unha escola

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir