lunes, 26 de noviembre de 2012

Novembreando III

up

tecer ó sol

mantiña de restos

colage peiteado

pitas

frío

eu

moucho

aquelarre

Aproveitamos o sol mentres o hai porque por aquí xa chegou o frío, as noites déixannos os cristais cheos de condensación e por fora todo branco da xeada.

O frío tróuxome as ganas de calceta, comecei un par de proxectos novos, e rematei un dos UFOs! Xa vos darei máis detalles.

Gústame mirar pola fiestra e ver ás pitas de paseo buscando bechos e herbas saborosas :)

As Tartarouchas están compartindo moitos momentos bonitos últimamente, o outro día a Z. peiteou á L. intentando deixarlle o pelo liso, á L., ó contrario que á Z. encántalle peitearse aínda que o resultado sexa ese rizo desfeito e o pelo cardado. Ó final sempre acabamos facendo coletas.
O venres pola noite a L. quería ir para a cama pero non quería ir soa, e a Z. quería quedar esperta e aproveitar a noite un pouco máis (pásalle coma a súa nai) porque ó día seguinte non tiña cole, aínda que conserva o reloxo interno intacto (ás 7:30 tocaron diana as dúas). O caso é que eu tratei de convencela de que podía ler na cama un ratiño, que a L. quedaría durmida e ela podía seguir lendo se quería, pero non quería. Entón achegouse a min, pegoume a boca á orella e besbellou: "E cando a L. quede durmida podo volver baixar?" "Podes".
Subiu coa irmá, puxeron o pixama, e metéronse na cama a ler. Ó pouco subín eu para deitarme tamén e tería feito unha foto pero non quería estragar o momento e darlle máis importancia para non rompelo, funlles dar un biquiño e estaba a Z. lendo contos para a súa irmá pequena, as dúas coa cabeza apoiada no mesmo coxín... ó final leu moito tempo, eu escoiteina dende a miña cama, e a cousa rematou cun... "L. podes apagar xa a luz, por favor?" Derretinme.  Ogallá non esuza ese momento porque é un dos de gardar :)

Por certo, había moito tempo que as Tartarouchas non me pedían a cámara para facer fotos, e volveu pasar, supoño que porque eu tampouco estou todo o día pegada a ela aínda que non o pareza. Para mostra o Moucho e máis eu retratados por elas.

E a fin de semana pasada viñeron as miñas bruxiñas facerme un aquelarre sorpresa! Non as agardaba para nada, trouxeron uns agasallos chulísimos, as nenas (e eu) estamos namoradas deste conto da foto... agora aínda me apena máis non termos cheminea :) Comemos doces caseiros, gominolas e nubes incluídas! Lercheamos un bo rato e decidimos que haberá que cambiar a tradición para seguir facendo aquelarres máis a miudo agora ue a natalidade está baixando ;P
Moitas grazas bruxiñas!! Quérovos e isto tampouco o vou esquecer :*

4 comentarios:

Conta, conta...

Por se queres compartir