- Mamá, cóntame un chiste.
- É que eu non sei moitos chistes, e agora non se me ocorre ningún, ademáis teño que ir pendente de por onde ir a ese sitio e non me concentro.
- Pois ti moitas veces falas e vas conducindo e si que te concentras!
- ¬¬ ...xa, pero isto é máis difícil porque hai moito que non conto un chiste e non me lembro
- Pois invéntao!
- Pero é que así non teñen gracia, non me saen graciosos...
- Pois a min si que me fan gracia, veña, cóntame un!
- ¬¬ ... pois... ía un home camiñando e caeu.
- He-he (risa forzada). Outro
- Ía un can camiñando e caeu.
- ... hahahahaha (gargallada real) ... si, e ían facendo unha montaña, non? Hahahaha
:D
Non hai como querer rir para rir.
Dende logo os nenos, como se lles deixe, son máxicos.
ResponderSuprimirQue ben fas en apuntarllas, vaille encantar lelas cando sexa grande.
Coido que a Z máis eu imos ser moi boas amigas...
ResponderSuprimirA min tamén me fixo gracia o chiste!! :P
Z es la monda. Con su comentario me he reído yo, conste.
ResponderSuprimirun divertido de Antón para que llo contes á Z:
ResponderSuprimirQue lle di unha uva branca a unha uva negra?
RESPIRA!!!!!!!!!!!!!
:**