Sen palabras

Hoxe tiven un rato para coser pola tarde, estaban entretidas coa árbore de Nadal e máis facendo unha trenza, que a Z. aprendeu a facer a mediodía, a un cabaliño. Estiven media hora cosendo tranquila. Moi tranquila. Demasiado tranquila. Nunca debín aprenderlle a facer esa trenza...

Xuro que cando subiron onda min, cun sorriso enorme na cara e a Z se quedou atrás e dixo: "L, amósalle que guapa estás", eu erguín a mirada do chan onde andaba a colocar teas, a mirei, e pensei: "que clase de peiteado lle fixo para que o pelo lle quede tan retirado da cara, e con ese aspecto... diferente?" Tardei uns intres en procesar a imaxe e entón caín no que pasara:

As fotos están trepidadas, e nin sequera estou certa de que desta vez a terapia fotográfica anti-desastres fixera moito efecto, sobre todo cando caín no detalle da cella, que obviamente non foi feito cunha tesoira senón cunha coitela de afeitar.

A perruqueira, prevendo que o asunto non me ía gustar xa varrera todo o o botara no lixo antes de subir a amosarme o seu arte. E debeulle gustar máis finalmente a barbería que a perruquería, porque o seu cabelo non o tocou, pero o da cella chistoulle.

Podemos vender a foto para ilustrar a palabra culpable no dicionario.

Menos mal que so foi o pelo, e o pelo medra, non si?

(Si, si, agora dádelle para abaixo a ver como era onte a L.)