Os únicos intres nos que devezo porque medren axiña son cando tendo a roupa. Demasiadas prendas pequenas ata encher unha lavadora.
jueves, 3 de noviembre de 2011
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Hoxe é...
Pois somos...
- Os Tartarouchos
- Un día sinalado, e non un día calquera, coñecéronse o Moucho e a Tartaruga, e pouco tempo despois de descubrir que estaban feitos o un para o outro formaron unha familia e tiveron á súa primeira Tartaroucha, a Z. Tres anos despois encheunos de ledicia a chegada da segunda Tartaroucha, a L. O que aquí vos contamos son as aventuras dunha familia que non ten nada de raro, pero que é moi especial.
Se nos queres algo estamos aquí:
A Tenda
En fotos
E ANTES DISTO...
Etiquetas
5 sentidos
(2)
a volta ó mundo
(14)
Aivou
(6)
amigos
(45)
aniversario
(16)
Asturias
(3)
avós
(12)
Bdl
(3)
bichos
(26)
bruxiñas
(9)
bufanda
(2)
calceta
(61)
calcetíns
(14)
Cangas do Morrazo
(3)
Carolo
(3)
chuculeta
(2)
contos
(3)
cosidos
(43)
crianza
(11)
Da Tartaruga
(2)
de nai
(26)
debuxos
(5)
desastres
(27)
educación
(11)
Eli
(1)
en galego
(17)
entrevista
(1)
entroido
(2)
feito na casa
(30)
foto
(23)
ganchillo
(3)
Girona
(4)
gústame
(2)
horto
(4)
Illas Cíes
(1)
intercambio
(10)
L
(64)
L-nario
(6)
lecer
(51)
letras
(5)
manioloxía
(3)
mochilinhas
(1)
Moucho
(19)
na barriga
(18)
nadal
(7)
Norway
(3)
Oli
(4)
pan
(7)
paparota
(40)
pelos
(6)
pensamentos
(56)
pintura
(7)
proxecto semanal
(10)
proxecto un pequeno cambio
(8)
reducir-reutilizar-reciclar
(28)
Silva
(1)
sitios
(3)
solidariedade
(1)
sorteo
(4)
swapetines
(11)
Tartarouchadas
(9)
teatro
(1)
tele
(3)
tenda
(1)
teta
(8)
tradición
(1)
vacacións
(17)
vida
(113)
voda
(3)
xogo
(21)
Z
(164)
Z-nario
(12)
Dando a volta ó mundo
Proxecto UN PEQUENO CAMBIO
Criando os nosos pequenos
.
Qué bonita la foto. No sabía que se le podía sacar tanta poesía a un tendedero, jajajaja
ResponderSuprimirNunca me hubiera imaginado que hacer la colada podía ser tan estético!
ResponderSuprimirEsta foto ha sido todo un exitazo... creo que nos conmueve la belleza de lo cotidiano :)
ResponderSuprimirA min encántame a foto, nela vexo paxariños de cores co pico ben aberto esperando á mamá (ou papá) que lles traia algo de comer. Incluso me dá a sensación de que os oio piar. É preciosa, Raquel.
ResponderSuprimirE sempre é moito máis doado que vexamos esa beleza do cotiá a través dos ollos doutras persoas. Cando miramos o noso, sempre é máis difícil abstraerse.
ResponderSuprimir