miércoles, 18 de mayo de 2011

Momentos e pensamentos

Pasamos a finde repartidos entre os avós, un pouquiño con cada un, e aínda nos cundiu o tempo.

Tráiovos unhas fotos do tempo cos avós Moucho e máis tamén algunha historia. Sempre imos ver as hortas, que clases de tomates plantaron, onde puxeron os pementos, canto máis rápido medran as cousas que na nosa zona…

na horta

Na visita desta finde houbo un detalle que me chamou a atención: no chan da horta había unha chea de atados de trapos de cores, aínda limpiños. Preguntei por eles e a avoa Carme me dixo que tiña na casa moita roupa vella que non valía para nada, así que a colleu e fixo estes… ai, non lemrbo como os chamou! para tornar a auga cando regan na horta… aproveitados e tan bonitos! Sorprendeume que estiveran tan limpiños, supoño que aínda non lles deu moito uso.

para a auga



paseo

Despois demos un paseíño e esta vez, despois de tantos anos, entramos á que foi a casa da avoa Carme cando era pequena… agora está abandonada e dá mágoa vela, imaxino o que ten que doerlle a ela: o chan carcomido, todo cheo de po, as mantas vellas comidas polos ratos, un atisbo do que algún día foi. Contounos que a habitación da entrada, xunto á cociña era a mellor da casa, onde se puña a alguén cando estaba enfermo, onde ía o médico, canto lle parecía daquela e hoxe que pouca cousa lle parece… se nin tan sequera o avó debía caber erguido ós pés da cama!
Non tiven ocasión de facer fotos alí, pero quedei coas ganas, dáme mágoa que non sexa eu a que teña recordos daquel lugar noutros tempos, dá tantas ganas de saber como foi a vida alí, que había naquelas paredes (unhas de pedra, con xaneliñas entre os cuartos, outras de madeira,…), a que ulía, o frío que facía no inverno e a calor do verán (faría calor no verán) que habería antes de que a tía Gloria gardase de todo dentro daqueles mobles?

Eu non puiden facer fotos dos tesouros daquela casa, pero a Z. atopou un tesouro de seu: ó carón da porta do balcón, onde nos achegamos a ver as vacas a pacer nun prado veciño, había unha lagartiña patas para arriba. Pensamos que estaba morta e seca como aquela que temos na nosa casa metida na súa caixiña, pero cando a fomos coller, moveuse e nos deu un susto de morte! A pobre estaba parapléxica, non movía apenas as patiñas de atrás, nin perdeu a súa coliña ante o noso perigo, a avoa meteuna nunha lata e a Z. custodiouna todo o camiño andando cara casa de novo, cando normalmente vai seguido dicindo que está cansa e que non pode máis esta vez non abriu a boca). Ó primeiro non se atrevía a tocala, despois comezoua facerlle aloumiños, buscoulle bechiños apra comer, lle puxo unha folla de leituga molladiña por se tiña sede, e a sacou da lata intentando que se recuperase das súas patiñas, durante un día enteiro a coidou con esmero, e cando (temendo que lle morrera nun accidente con algunha das gatas ou simplemente porque xa non podía máis) lle advertimos que era mellor deixala libre non tivo problema en pousala nun lugar axeitado, despedirse e pedir atoparnos con outra o máis axiña posible para poder tela pretiño... coma se as lagartiñas fosen coma esta "mansa".

collage lagartixa
Á L. a lagartiña non lle fixo gracia ningunha, non lle disgustaba tampouco, lle era indiferente. Son tan diferentes... á Z. calquera animaliño lle parece adorable, lle dan ganas de collelo, ante cada can que vemos pola rúa ten que preguntar como se chama e se se pode tocar (moi importante aprenderlles ós namorados dos animáis que hai que preguntar sempre antes de tocar e que se non hai a quen preguntarlle non se pode tocar, a Z. teno xa automatizado), a L. en troques non ten ningún interese polos animáis, non sei se isto cambiará pero coido que é parte do seu carácter, e é algo que me pilla desprevenida, igual é unha observación parva, pero é que na Z. foi tan normal que lle gustasen, igual que a min, que non sei porque pero non se me ocorrera nunca que a un fillo ou unha filla miña podían non gustarlles, pero si, seica si pode pasar. Temos unha L. seria, observadora, un paso por diante do que se agarda dela: comendo os chicles "que pican" antes de que a irmá os probase sequera, dándose ela soa na randeeira, o outro día faltáronlle unhas 10 pezas para facer un puzzle de 63, eu estaba cos ollos coma pratos e cando lle quedaban unhas poucas dixo: "xa non quero máis, estou cansa"... sen máis :) E ela si que foi cansa todo o camiño, pedindo ir de colo en colo e de cabaliño en cabaliño.
collage L

E non teño máis que contar... bueno, si, que nos enchemos a comer cereixas. Boísimas!!!

cereixas

(En canto poida vos conto que é ese ferriño que hai enriba da caixa e por que semellan perfetas ;) )

4 comentarios:

  1. Que pasada a vista que se ven dende a horta, parece que ata se respira mellor. Vexo que o pasastedes xenial, sobre todo no que a boca se refire porque as cereiixas chaman a comelas. Por certo por áquí chámalle atoles ao que se usa para dirixir a auga dun rego para o outro, que pode ser ben de ramallos atados, trapos ou simplemente terróns e pedras. Un biquiño.

    ResponderEliminar
  2. En Arbo chámanlle tola aos montóns de terra para dirixir a auga de rego.
    Sempre dá gusto ver afamilia xunta e desfrutando anque sexamos diferentes.

    ResponderEliminar
  3. Como me gustan as fotos e a historia desta entrada...¡¡¡¡ xenial

    ResponderEliminar
  4. chacris, a vista é preciosa, ou para eles, normal :) Pois ela utilizou outra palabra, aínda non me lembrei de preguntarlle, a ver se me lembro, eu non teño cultura da aldea, pérdome tantas cousas que me encantan!

    paideleo, co que che gustan a ti estas cousas das versións, verdade? Que terra e que lingua tan rica temos!

    csanchez, moitas grazas

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir