miércoles, 12 de mayo de 2010

Os ritmos da terra

Apareceu o domingo aberto na súa mata toda verde, e segue hoxe sendo o mesmo único e solitario.

El primer lirio / first iris lily

Antes del viñeron os iris que están no lugar máis soleado e que aínda están abertos, aínda que non teñan sol dende hai ben días.

iris (+1)

Agora sei que os primeiros bulbos en saudar á primavera son os narcisos

narcisos

polo menos dos que hai no noso xardín, pero non sei moito máis. E fascíname a xente que sabe, téñolles verdadeira admiración. Eu son das que ven as margaridas xigantes no verán e digo: "Para o ano heinas prantar eu tamén". Pero non sei cando hai que sementalas, e como non me lembro delas ata que as vexo de novo, pois volve pasar outro ano máis. Así as flores do meu xardín son os bulbos, duran pouco pero son as primeiras notas de cor despois do inverno e fanse querer, porque non hai que sementalas, elas soíñas agardan na terra o momento de saír.

O caso é que me gustaría ser como algunha das veciñas que sabe a orde de todas as flores e prantas, e tamén das hortalizas ó longo do ano: "hai que botar tal cousa, agora non é tempo de tal outra, ui, non, esas saénche ben máis tarde". E sorpréndeme aínda máis se son como a avoa Carme que o sabe polos santos. A súa medida do tempo é totalmente diferente da miña, miden o tempo polas festas e pola vida da terra, a miña medida do tempo polo calendario é tan artificial... que lles teño verdadeira envexa, da boa, non da verde.

Supoño que porque os meus soños inclúen paseos de infancia e adolescencia indo por carreiros de terra, cruzando leiras sen pisar o asfalto, coñecendo un novo vocabulario que para min non existe no que aparecen prantas, épocas do ano, estados da terra, nomes das fincas... Non esquezo a visita a casa dun amigo que me levou de paseo polo monte ben grandiña e cruzando un lameiro me avisou de que a mellor maneira era pisando as matas de herba e non ó revés, e non ten gracia ningunha porque me sentín tan ignorante, sentín que non sabía nada da terra onde vivo, e sígoo sentindo.

Canastro

Sinto, de verdade, verdadeira admiración pola xente que coñece tan ben o campo, os seus ritmos, que son quen de comer do que producen, a xente do mar, que ule o vento e sabe cando sacar un pé fora ou cando sentar na cociña, que saben buscar os niños dos paxaros e recoñecelos a todos polo canto de tanto miralos. E sobre todo pola xente de antes, os que serían quen de manter unha casa sen electricidade, a calor do lume, as conservas de sempre, dúas vacas que muxir e das que comer os xatos, mantelas na casa no inverno, sen ter máquinas modernas, sen silos e piensos para as alimentar, aproveitar as vides que se podan para facer os palleiros,... e dáme mágoa o lonxe que estamos, que estou eu de todo iso, o pouco que coñezo a terra onde vivo, o pouco que a vou coñecer e o pouco que poderei transmitir ás miñas fillas, todo o saber que se vai perder, se cadra para sempre.

Sei que o meu soño de vivir no monte é só un soño, porque parte do que imaxino non o vou ter nunca porque non o mamei, e eses paseos polo monte, ese xogar nas árbores e nas penas e mirar os paxaros de nena para aprenderme os seus cantos e as súas cores xa non vai ser nunca. Pero xa se sabe que unha sempre quere o que non ten.

as vistas do forno

Se cadra non vai esta entrada no fío do blogue, pero hai moito que penso que se non podo facer todo iso pola miña terra polo menos ben se merece que lles faga unha homenaxe a todos os que si saben, a toda a xente do campo e do mar, a toda a xente que coñece a súa terra.

Así que este recoñecemento é para todos eles dunha coitada que non sabe onde pisa.

Grazas.

4 comentarios:

  1. Como te entiendo... Pero todavía hay cosas que podemos hacer dentro de nuestra esquinita para que toda esa riqueza no se olvide...
    Preciosas fotos. Galicia siempre bella.

    ResponderEliminar
  2. Merecen un trato millor do que se lle dá. Son herdeiros dun saber que vai esmorecendo e decatarémonos cando non saibamos cultivar nada de nada.

    ResponderEliminar
  3. Adijirja, sí, podemos hacer algo, pero lo que se va a perder es mucho porque nosotros podemos recordar pero no continuar su trabajo.

    paideleo, a min dáme mágoa cando algún deles di que non saben nada, fixémosllelo crer! É unha mágoa

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir