jueves, 25 de marzo de 2010

Dá mágoa

Cando pasan unha mala época dá mágoa, cando ves que a primeira reacción reflexa a súa dor e cando a túa primeira reacción resulta pouco empática cara ela doe, e dá mágoa.
A Z. vén pasando unha mala racha, os traumas sucédense varias veces ó día e como xa é grande e segue a ser pequena ves como lle afectan no máis fondo, xa non chora de impotencia, chora con sentimento. Cada acción se convirte nunha competición coa irmá pola atención, e competir cunha bebé de 15 meses botando as súas primeiras palabras e tamén as súas primeiras carreiras é duro. Ogallá non fose así, pero é, e irremediablemente, aínda intentando compensar, é moi difícil. Os días fanse longos aínda cando se deitan cedo e acabamos todos esgotados.
Pero entón un día, preto das doce da noite, a Z. desplega toda a súa creatividade e agasállanos os debuxos que eu levo meses agardando ver en silencio, un detrás doutro debuxa unha chea de animáis diferentes e en tamaños tamén diferentes: o pequeno, o mediano, o grande... Ata un bebé humano! E todo de súpeto, sen dicirlle nada e en 10 minutos, sorprendente e agradable :)

Zeltia, debuxos, 2010 002

Z, debuxos, 2010 001

(clicando neles podedes velos máis grandes ou ler un pouquiño a descrición)


Xa de camiño á cama, coa primeira parada no baño agasállanos unha ocorrencia xenial:
- (Afundindo o dedo nas meixelas) Eu son brandiña!! Son os músculos.
Toda seria e chea de razón.

E sigue:
- Cando teña trinta anos xa o vou facer ben.
- O que?
- Comer o "goiur". Cando sexa grande xa vou saber comelo enteiro. ... E canto son 30 anos?
- Coma min.
- E iso canto son? 1, 2, 3, 4,(...) 30... E cando sexa grande vou ter as túas zapatillas, porque eu vou ser a mamá e vou ter un bebé, porque a min me gustan os bebés, e non lle vou facer dano porque quero moito ó meu filliño.

Eu corrín coller unha libreta e apuntar todo isto antes de ir a cama e que o meu cerebro decidise que hai cousas máis importantes das que lembrarse. Ela ficou ó meu carón mirando como escribía e de súpeto apuntou:
- Fáltache o punto, que se non se pasan!
Creo que sen sabelo ten moi ben asimilado que os puntos frean ás palabras :)

Era tarde, estabamos cansas, eramos xa as dúas últimas en pé, iamos cara a cama, e entón:
- Quero un peluxe para levar á cama.
- Bueeeeno, destes que hai aquí, cal queres? O carneiro?
- Non, quero a ovelliña gris (a parella do carneiro nalgún tempo).
- Bufff, pero é que a ovelliña gris non está aquí, non sei onde está, teriamos que buscala, e agora é tarde, escolle outro e a buscamos mañá.
- Noooon, é que eu quero a ovelliña gris, porque me gusta moitoooo.- calquera outro día unha negociación así a estar horas podería ter rematado en drama, pero este día...- xa sei, voulle pedir a papá Noel!
- Vale, pois se non aparece pedímoslla.
- Nooon, teño que escribirllo! Ti disme as letras e eu llo escribo agora vale?
- ... ... vale (un vale resignado)

POR FAVOR PAPA NOEL REGALAME UNHA OVELLIÑA GRIS

En días así tamen dá mágoa, dá mágoa que se deite a durmir :)

3 comentarios:

  1. Si que dá mágoa, si. Cada vez que sofren nós sufrimos.
    A miña filla tamén fala de ter un bebé cando sexa grande.E pregunta se eu vou ter un bebé.
    O cansanzo ao fin do día... Eu sempre penso que é unha beizón estar cansa de ter estado con eles, porque cando xa non estean ao meu carón e eu estea totalmente descansada, no futuro, heinos botar tanto de menos...
    Grazas polos apuntes. Gustoume moito velos, e tamén os debuxos.


    Bicos

    ResponderEliminar
  2. A carta ao Pai Nadal é taaaaaaaaaaan bonita!! encantoume :)


    (viches que o puxen en negriña non? Pois iso, se lle falas en galego é Pai Nadal hihihi)

    biquiños doutra cansa hahahaha

    ResponderEliminar
  3. Si, Proida, ímolos botar de menos, agora a gozalos!

    Meninheira, o Pai Nadal non sei se calará a estas alturas, ademáis de que sempre foi Papá Noel, temos unha película de Rudolf en galego e é Papá Noel o que vai na zorra, será coma o arco da vella, que arco iris tampouco está mal :)

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir