lunes, 25 de enero de 2010

Medos

A Z. vén de descubrir novos conceptos, e esta vez é unha desas etapas difíciles.

Alá por setembro comezou a decatarse de que un xamón era sospeitosamente semellante a unha pata de cocho, e unha esclarecedora talla da "matanza" nun restaurante acabou de abrirlle os ollos. Dende aquela escoitamos varias veces que non quería que lle quitasen a pata ós cochos, que como ían andar sen unha pata e a realidade faise dura de explicar cando non tes seguridade no que fas.

Agora deu un paso máis, de ver no xamón patas de cochos que aínda vivían, e de ver ós caracois estar mortos e "espertar" ó lles botar auga comezou a atar cabos e descubriu que eses esqueletes, que ten visto en debuxos e ilustracións e que vimos nun libro do corpo humán o outro día que están dentro do noso corpo, son o que queda cando morremos, así que non podemos espertar como ela pensaba.

Levamos máis dunha semana nas que as conversas nocturnas, na cama, ás escuras comezan por "mamá (ou papá), quérote moito", e seguen cun "eu non quero que morras" seguido dun sinfín de preguntas e razoamentos sobre a recén descuberta morte que a inqueda.

Eu non quero que te queden os osos...
Todos imos morrer?
Eu non quero morrer, non quero que morran os avós, nin Sacho nin Galla nin Olivia, porque entón non os vou ver nunca.
Eu non quero facerme velliña.
Por que morremos todos?
E que pasa cando morremos?

Que difícil se fai respostar a unha das meirandes inquietudes do ser humán, que difícil falar con naturalidade dun feito que causa dor a unha filla sen causarlle máis inquietude.

E saber que pasará porque o día a día se impón, por sorte, tamén na súa vida, e quedar coa inquedanza na túa cabeza por uns días porque sabes que ti tamén queres a moita xente e ademáis ti sabes que a xente non só morre cando se fai moi velliña...

Pero pasará.

2 comentarios:

  1. Ai Tartaroucha!!! Quen dera cunha explicación que nos acougara a todos, meniños e maiores!!!
    A miña filla está tamén facéndose consciente da cadea trófica, e non é nada fácil que o acepte como natural. A compaixón polo que sofre,polo que loita pola vida, é innata nos nenos, mais tamén é innato o feito de sermos depredadores...
    Pola miña banda, o que fago é quitarlle importancia; canto máis angustiados nos vexan máis se angustiarán, claro.
    Eu, que aos meus trinta e tantos aínda preciso mentirme para poder vivir, e esquezo que son mortal, moito menos lle podo facer ver aos meus fillos que tamén eles o son. Nesta casa somos inmortais.
    Apertas.

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir