jueves, 6 de agosto de 2009

"buellas"

unha "buella"

- Mamá!!! Mira!! Fixen unha "buella" plastilina!
- Siiiii, parece de verdade! (co ben que dicías onte pegada...)

Que ninguén me malentenda, por supusto que quero que a miña filla saiba castelán, e galego, e inglés, e francés, e alemán, e ruso, e italiano, e ... o que me molesta é que chegada certa idade se cambie automáticamente de idioma por ser como a maioría. Vós prefeririades que os nosos fillos falasen inglés porque ó chegar ós 4 anos porque se fala en máis países polo mundo? Pois iso.

O domingo xuntámonos uns amigos cos nosos oito pequenos, cinco deles de idades entre os (case) nove e os tres anos e todos eles galego-falantes nas súas casas... ou máis ben, coa súa familia, porque estando xogando todos xuntos o idioma que utilizaban TODOS para falar entre eles era o castelán. E é que xa saben que cando falas con outro neno hai que utilizar o castelán para que TE ENTENDA... e é así como con situacións ridículas coma esta o galego deixa de valer para comunicarse :-(

E o que é peor, cantas veces os adultos facemos isto, por exemplo ó entrar a unha tenda a mercar?

8 comentarios:

  1. O exemplo máis triste de todos: os meus pais son galegofalantes entre eles, coa familia... agás cos seus fillos. Ó chegares a Santiago dende a aldea había que aprender castelán á forza, así que inconscientemente sempre pensaron que ós seus fillos tíñanlles que falar en castelán para que prosperasen. É curioso porque eles agora están dacordo en que é unha mágoa que nós falemos un galego tan "de escola" mentres que os meus curmáns da aldea falan un galego tan vivo, con "chegamos ar des" e sen "grazas"
    Hoxe, cando chegamos á aldea e todo o mundo fai esforzos por falarlle en castelán ó meu mozo (madrileño) os dous insistimos en que lle falen en galego("así apreño" di él X-D)
    http://www.consellodacultura.org/arquivos/asg/anosafala.php

    ResponderEliminar
  2. Buff, gústame a entrada que fixeches Tartaruga, é tan bonita como triste...
    É para pensar moi moito...
    :*

    ResponderEliminar
  3. Supongo que mientras que, al menos, lo sigan practicando a diario en las casas y en el cole no lo perderán....

    ResponderEliminar
  4. En tempos de enquisas políticas na escola, de utiliza-la lingua para enfrontarse en troques de para comunicarse, @s nen@s reflexan o que ven na rúa.

    Un día, unha amiga da Terre veume dicir que "a D. hay que hablarle en gallego, que si no nos entiende". Ó ratiño, D. veume dicir, rindo en baixiño:"si que entendo". A D. non lle deixan falar en galego os seus galegofalantes pais, así que na casa apenas fala e cando xoga cos amigos non hai quen o faga calar... en galego! Pero ós ollos dalgúns, é un "pobriño" que non sabe falar castelán.

    ResponderEliminar
  5. Sí, parece mentida que a veces seamos nosotros mismos los que sin darnos cuenta dejamos de lado nuestra lengua materna para pasarnos al castellano porque lo entienden seguro. Supongo que es tomar un poco de consciencia y empezar a no hacer el cambio automático. Seguro que se puede trabajar con los niños.

    Lo siento, pero no sé gallego para escribirtelo, pero te lo dejo en catalán ;-P

    Si, sembla mentida que a vegades siguem nosaltres mateixos els que sense donar-nos compte deixem de costat la nostra llengua materna per passar-nos al castellà perquè els altres l’entenen segur. Suposo que es prendre una mica de conciencia i començar a no fer el Canvi automàtic. Segur que es pot treballar amb els nens.

    ResponderEliminar
  6. Ai, Anisor, por desgracia coma o teu caso hai moitos moitos, ou non tantos... vós falades galego despois de todo, o habitual é que so prevaleza o castelán.

    Si, Sabeliña, ai, estaredes de viaxe, xa!!!

    Adijirja, pues el problema es que ni en las casas ni en el colegio se le quiere dar la importancia que tiene, la mayoria de los niños gallegos no saben hablar gallego, y lo que es peor, no lo entienden! :(

    Maxiavida, que gustiño verte, e a túa historia ten un raio de esperanza, triste, pero esperanza. Un biquiño guapa.

    Nutsue, por desgracia en Galicia estamos a años luz de Cataluña, y la verdad es que dudo que vayamos siquiera por el mismo camino (en muchos aspectos y en el de la lengua tambien). El gallego ni siquiera es lengua materna para muchos niños así porque sus padres creen que es una imposición que no vale para nada. El nuestro es, como siempre, un problema de autoestima. Yo siempre te leo en catalán ;)

    ResponderEliminar
  7. Os nosos fillos son pingas galegofalantes luitando contra ríos de castelánfalantes.
    Estes días estiven pola Costa da Morte e gustoume como conservan a lingua galega e a falan todos, todiños: dende vellos a rapaces. Ata coñecín o caso curioso dunha parella madrileña que teñen un fillo duns sete anos. Chegaron hai tres anos e quedaron a vivir aquí e o fillo aprendeu a falar o primeiro ano e hoxe fala galego da zona con todos menos cos pais que fala...madrileño total !.
    Un caso así non se dá pola zona de Vigo; máis ben ao contrario.

    ResponderEliminar
  8. Si, paideleo, eu comecei a falar en galego grazas os meus amigos "costamortenses" da universidade :) Son especiais.

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir