sábado, 24 de enero de 2009

13 horas sen luz

sen luz: proximidade

Para pensar, para pensar moito en cousas que nos pasan totalmente desapercibidas cada día: que vida máis doada levamos e que pouco aprecio lle damos.
Non puidemos facer o pan que pensabamos (antes cocían nun forno de leña); nin poñer a lavadora (antes lavaban a man no río ou no pilón, con auga fría, friísima); cunhas cantas candeas apenas viamos incluso estando pegadiños a elas e as actividades que facer á luz das candeas redúcense case por completo (que facían antes a partires das 6 da tarde no inverno? durmir ata as 7 da mañá?); por suposto non tiñamos ordenador con internet, e o noso único teléfono é inalambrico, así que tampouco funciona se non hai electricidade; deixaron de funcionar os conxeladores e o frigorífico, que pasan desapercibidos e están a funcionar permanentemente, tememos polos alimentos alí gardados, que por sorte non se desconxelaron polos pelos (a conservación dos alimentos...); non puidemos nin sequera quentar un pouco de leite no microondas, nin na cociña, xa que tamén é eléctrica, así que tampouco puidemos cociñar nada (cociña de gas... antes de leña...); nin sequera tiñamos cómo darnos unha ducha porque a caldeira, aínda que de gasoil, leva un encendido eléctrico, e non tivemos calefacción; as nenas durmindo dende as 10 da noite, cousa rara, moooooi rara, será que alteramos o ciclo de sono con tanta luz?. O importante de todo isto é que hai moi pouco tempo que a rede eléctrica chega ata as nosas casas, e a humanidade leva moitos séculos sobrevivindo sen ela... pero sería tan difícil hoxe para nós. Unha soa cousa foi a que faltou e quedamos case sen recursos... que vida tan artificial levamos, verdade?

O curioso foi que o Moucho e máis eu pensabamos as mesmas cousas, e imaxino que non fomos os únicos: mirar para fora e ver escuridade fíxonos pensar nos veciños: que estarán a facer? Terán candeas coma nós ou dispositivos máis sofisticados estilo camping-gaz? Se cadra algún ata pode facer unha cea normal... e lembrámonos daqueles que tiñan unha cociña de butano no garaxe. E outros estarán quentiños e con luz a carón da cheminea que nós non temos. Pero é que cos veciños pasou igual que coa neveira: sempre están aí, pero nunca pensamos que estarán a facer, e nembargantes esta noite os dous nos lembramos deles, e eles de nós posiblemente, mira o que nos resta tamén a electricidade.
E outro pensamento común foi: menos mal que a auga non nos chega grazas a un motor, porque senón tampouco poderiamos tirar da cisterna, e foron so 13 horas, porque antes... e lembramos as casas das nosas aldeas, coas cortes embaixo para ter a calor dos animais, e eses buratiños no piso por onde todo ía parar ó esterco, ou os casetos fora da casa, ou aqueles de fosa que había nos bares que apestaban, incluso falamos dalgún en altura diretamente sobre un río... curiosidades. E nas aldeas aínda bueno, pero nas cidades? Antes de haber alcantarillado... canto mellorou a hixiene e a sanidade, verdade? As cidades si que debían ser lugares nauseabundos.

Pero xa vedes que algunhas cousas si se poden facer so cunhas candeas: gozar da tranquilidade e o silencio,

sen luz: ganchillo
ganchillar un chisco do novo proxecto interminable e perfeto para as que temos pouco tempo para adicarlle,

sen luz: cea
unha cea "romántica", sentármonos xuntiños, e falar...

E grazas por isto ó temporal. Gozade do voso tempo e da vosa vida.

3 comentarios:

  1. Buff, pois eu acompañeivos neses pensamentos pero os meus aínda foron máis longos no tempo: corenta horas sen luz (sen cociña, nin cheminea, nin calefacción, ordenador, wii...)e trinta e seis sen auga!
    Como nos prestou a ducha desta tarde!
    Biquiños e a gozar do que temos, que é moito!

    ResponderEliminar
  2. Pois en relación a canto mellorou a sanidade eu a finde tamén flipei cun documental da sexta sobre a constución do canal de panamá, igual xa sabedes que morreron 22000obreiros, moitos polos derrubes pero o gran problema eran os mortos pola febre amarela provocada pola falta de hixiene nos asentamentos que facían imposible continuar . Paralizouse a obra , contrataron a un médico cun presuposto ilimitado, este descubriu que a transmitía un mosquito pero non na selva se non nos asentamentos onde non había ningunha hixiene. Só cos homes limpos, secos e vivindo en condicións dignas puideron continuar coa construción , logo veu a malaria pero eso xa foi outro problema.....
    E coma sempre nos sorprendimos co avó Antonio( o pai de Calvi) que pasara dúas veces nun petroleiro polo canal de panamá. Calvi leva tempo con ganas de facer unha recopilación, un mapamundi non sei ... con todos os sitios nos que estivo

    biquiños
    rosana

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir