martes, 27 de noviembre de 2007

Norway III: impresións

Dende logo Noruega é diferente, pero descubrimos moitas cousas inesperadas, unhas para ben e outras para non tan ben...
Xa vos falei do innombrable da caza de baleas (todo mamífero acuático é balea, non sabes se o que cazas está en perigo de extinción) e de focas, das que venden souvenirs en todas as tendas. Sei que non debería chocarme isto porque un país de tradición baleeira imaxino que non deixa de selo dun día para outro, pero igual foi culpa miña non estar ben informada.
Se cadra foi todo cousa da miña desinformación, pensei que era un país como Alemaña, concienciados do importante da conservación do medio ambiente e da vida natural: e descubrín un país con luces acesas permanentemente, sen apenas recollida selectiva de lixo nas rúas (nos supermercados había recollida de bolsas e botellas de plástico), e cazando baleas e focas e sentíndose insólitamente orgullosos delo.
Igual todo viña pola idea dos partos naturais, a posibilidade de elección incluso para unha primeiriza de onde e como quere parir (na casa, nunha casa de partos, no hospital) e iso é certo e está xenial,... pero o seguimento do embarazo é, posiblemente, escaso: unha soa ecografía durante todo o proceso, na semana 20 (imaxino que a morfolóxica) pero que non da opción, por exemplo á medición do pliegue nucal para descartar o síndrome de Down. A sanidade privada non é unha opción para facer outro seguimento. A nosa amiga ten un pequeno problema, nada grave, pero que necesitaría seguramente seguimento, e a consulta máis próxima por un médico privado dábanlla para mediados de xaneiro, xa que so consulta os luns e ten a axenda a tope.

A raíz de todo isto descubrimos que a súa gráfica salarial é prácticamente plana, é dicir, que un xardineiro, ou un peón cobran prácticamente o mesmo, e traballan o mesmo número de horas, qeu un médico ou un enxeñeiro, así que, ademáis de ser un país con moi pouca poboación teñen unha grande falta de profesionais, xa que non lles merece a pena estudiar, adicar tempo e esforzo que non verán reflectidos no futuro. Iso asegúrame, iso si, que os titulados universitarios son realmente vocacionais, e seguramente se adicarán máis ó seu traballo e con máis ganas.
Faláronnos dunha investigadora española que traballou varios anos para a universidade e marchou contando a frustración que sentía ó ver que dos alunos que comezaban a súa tese, programada para rematar en 3 anos ó mellor, ían facendo paróns: casaban, tiñan un fillo, tiñan outro, os tres anos convertíanse en 7, ou nun número indefinido... Para min sería o ideal, pero recoñezo que dista moito do que vivimos aquí, onde a familia e o resto da vida queda relagada a un terceiro ou cuarto plano despois dos estudios e o traballo.

A familia chama moito a atención: todas nais novas, con dous fillos polo menos e con moito tempo para adicarlles. Ely contounos que non sabía ben como era o permiso de maternidade, pero cría que polo menos un ano ou outra opción que era un par de meses menos con redución de xornada, e se cadra, isto (xunto cos partos respectados) é o que explica a súa media de aleitamento dun ano. De media!!! Podemos facer unha media en España? Ou nos da un número negativo?
Todo o mundo ten un horario razoable, poñamos de 10 a 3, e o resto adícano á familia, e supoño que é así como se pode manter... ou non, porque a tasa de divorcios é do 50%, demasiado tempo na casa?
Creo que nos falta moito para comprender este estilo de vida, pero eu inclínome a pensar que sería máis feliz que co que nos toca vivir no noso país, encaixa máis comigo polo menos.

Sorpresa tamén polos supermercados. Da maioría dos produtos hai monopolio, se queres mercar leite, so existe Tine, e margarina e iogures, e queixos, e todos os produtos lácteos. Das que hai variedade hai dúas marcas, unha delas tamén existe aquí. Con dicirvos que eles consideran o mellor supermercado o Lidl, porque ten produtos diferentes... Non existe nada semellante a un hipermercado (ou polo menos non o descubrimos nós). Ademáis toda a carne e os embutidos veñen preenvasados, tampouco vimos ningunha carnicería-charcutería en ningún supermercado, nin pola cidade. Nos supers ós que fomos tampouco había peixería, o único peixe fresco que vimos foi o do mercado do peixe no muelle, onde eles non mercan e que existe básicamente para timar ós turistas.

Os prezos, desorbitados para o noso peto. Comentabamos que a eles lles sae máis barato vir pasar a fin de semana a España, contando avión, aloxamento, comidas e compras, que pasalo na súa casa.

Moi ricos, os panes, moitos panes de moitos tipos. Todo o mundo fai pan na casa, e ademáis de vender ingredientes para facelos en todos os supermercados (e disto si que había máis variedade que aquí), tamén hai moitos preparados panificables. Unha mágoa que non se entenda nada de nada o noregués, imposible descifrar o que estás mercando. Non nos arriscamos, pero a anfitriona fixo un pan de avea cun dos preparados que ó Moucho lle encantou, a ver se atopo unha receitiña...

Aínda non comprendín moi ben que estructura de comidas teñen alí. Sei que os nenos marchan a cama cando se fai noite (ás 4 da noite? e cando espertan? ás 4 da mañá?), e que o horario da cea comeza ás 12... do mediodía, pero so os avoíños cean a esa hora, a maioría da xente a mediodía fai o xantar, que é un tentenpié máis que unha comida. Os restaurantes pechan ás once da noite, que podo imaxinar que serán como as 2 da mañá por aquí, así que agora entendo a cara coa que nos miraban cando entramos a cear ás 9 coa Z, debeulles parecer un sacrilexio ter a unha nena pequena esperta a esas horas. Curioso, que habendo tantos nenos non os saquen con eles a cear, dicía eu...

Gustoume o ambiente das rúas, cheas de xente nova e de nenos, sen presa

Teño que recoñecer a calidez dos fogares a pesares do malgasto de enerxía, que imaxino que será para intentar compensar a falta de luz no inverno, da igual o estilo de decoración, as luces indirectas, as ventanas sempre decoradas e sen cortiñas, o chan de madeira descalzos... Non sei se vos falei do ben illadas que están as casas: as paredes exteriores son de madeira, unha cámara con aislante dun palmo de ancho, e un panel interior de escaiola fan as paredes quentes e insonorizan totalmente uns pisos dos outros (aínda que imaxino que as paredes entre os pisos non teñen ese grosor). As fiestras métense nun burato como nas casas vellas de paredes anchas de pedra, pero pola contra non meten frío, o climalit ten unha cámara de aire 3 veces maior que os que temos nós. Pódeste sentar xunto á fiestra e non notas frío. Son tan estancas que as habitacións teñen ventilación interna para que exista renovación de aire, e as portas están levantadas 3 centímetros do chan para que faga bo tiro.
Teñen tanto medo ós incendios (a cidade ardeu varias veces) que as casas teñen sistema anti-incendios integrado, e se se lles estropea unha lámpada non a amañan eles cortando un pouco os cables e volvendo a poñelos como fariamos nós, chaman ó electricista.

A escola comeza ós 6-7 anos e entre outras cousas apréndenlles a amañar o coche, construir a casa, cociñar, ... útil e básico, se realmente é así, o que poderían aprenderche teus pais en todo ese tempo para estar na casa coa familia.

Hai qeu dicir que un dos españois que coñecemos que levaba ano e medio traballando alí notábase que estaba queimado e so lle escoitabamos falar mal dos noregueses, palabra tras palabra, e unha das cousas das que falaban era do pouco que lles gustaban os extranxeiros, pero prefiro non facer moito caso e pensar que é pola xente que lle tocou coñecer, qeu haberá de todo en todos lados.

E unha vez máis redescubrimos o burriños que somos os españois en canto ós idiomas... tod, absolutamente todo o mundo fala inglés nun nivel máis que aceptable (isto quere dicir que o meu chapurreo queda totalmente ridículo, pero como son listos, aínda me ían entendendo :-) )

Seguro que me quedan cousiñas por contar, se lembro máis e teño tempo igual da para un Norway IV.

Déixovos a foto dunha cafetería á hora do "xantar", todos os carriños que vedes aí aparcados tiñan os bebés no interior, mentres as nais, dentro da cafetería, vixiaban tomando o café na cristaleira mirando cara fora... !!!

Parking de nenos


5 comentarios:

  1. Yo estuve en Suecia el año pasado, que debe ser practicamente igual que Noruega (un poco menos caro, quizá) y la verdad es que la cultura es taaan distinta que estoy segura que hay muchas cosas que no se entienden o parecen horrorosas a nuestros ojos sureños y que realmente son diferencias culturales. El clima además debe influir un montón. A mi en general me gustó bastante la sociedad sueca, quizás se echaba de menos un poco más de simpatía...son super correctos y discretos por lo cual nadie te hace preguntas y aunque eso es genial después de unos días se echaba de menos mantener conversaciones intrascendentes con desconocidos ;P
    Lo del inglés se explica porque las películas y las series son en versión original, todo un adelanto desde mi punto de vista.
    Bueno, menudo rollazo te he soltado!!

    ResponderEliminar
  2. Totalmente de acuerdo contigo, la cultura es muy diferente, pero mi impresión general fue buena, vamos, que me quedaron ganas de volver, incluso con frío y todo ;-).A lo mejor no da esa impresión esta entrada porque me he dedicado a exponer todos los "choques" culturales.
    Eso no es rollo, rollo es lo que tengo yo, jeje.
    En lo del inglés también coincido contigo, un atraso tenerlo todo doblado, además de lo que se pierde en la traducción (y menos mal que los doblajes son buenos, que si no...). Además siempre hay dos posibilidades de entender... pero no sé si podremos conseguir eso algún día, aquí se vería como un atraso.

    ResponderEliminar
  3. Aiiii, o dos nenos aparcados fóra nos cochiños vino hai tempo nunha entrevista, pero non lembro onde... creo que era nun xornal (no País probablemente, nunha serie de reportaxes sobre viaxes)...
    Cando vin a foto pensei que mo contaras ti pero hai máis tempo.

    ResponderEliminar
  4. Me he emocionado al encontrar tu blog con todos los posts sobre Noruega. No he podido entender todo (no estoy segura de si escribes en Gallego o Bable...?), por miedo de haber mal entendido algo no comento nada, pero como persona medio Noruega y medio española creo que puedo añadir matizes sobre lo que escribes.

    Tengo que leerlo varias veces a ver si al final entiendo mejor :-)

    ResponderEliminar
  5. Hola life in yonder, ¡qué gusto tener tus aportaciones!
    Escribo en galego, sí ;-), pero si hay algo que no entiendas y me quieras preguntar, estaré encantada de responderte.
    Mi impresión general fue muy buena, me han quedado ganas de volver... después de ahorrar mucho :-)
    No sé qué sensación dejan mis entradas, pero si no es esta es porque las cosas buenas se cuentan muy rápido y quizá me extendí más en las que me chocaron.
    Espero impaciente tus matices.

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir