miércoles, 21 de noviembre de 2007

Norway I

Ai! Xa estamos de volta, teño tantas impresións que compartir, tantas cousas que contar...



'



Vou comezar contando que a noxa viaxe non comezou todo o ben que debera. Marchamos cara Oslo o martes 13, e claro, tiña que pasar: perdéronnos unha maleta. A importante, a miña maleta, a máis importante porque levaba máis cousas e tamén cousas con máis significado: o xersei de pirata que lle fixen a Z., os meus mitóns, un xersei moi quentiño de meu pai que usaba cando estaba embarazada, libros, un deles recén comprado ese mesmo sábado despois de escoitar a Michel Odent e asinado por el (snif, snif), os regaliños que levaba para a miña amiga Ely... non quixen pensar moito máis no contido porque tamén había un vaqueiro meu e outro da Z. sen estrear, igual que o seu chándal. Agora aínda me debato entre a esperanza e a resignación.

É unha vergonza que o avión siga aparecendo como un medio de transporte glamuroso cando é o que peor funciona: pérdese de todo, non che dan garantías de nada, incluso poden vender máis billetes das prazas que teñen e é normal!!!



En fin... chegamos a Sandefjord onde tiñamos xa reservado un Bed&breakfast para aforrar as trintamil pelas de hotel (síntoo, sigo pensando en pesetas, e despois desta viaxe aínda máis, o cambio é moito máis doado 1 NOK=20 pesetas). Era de noitíiiiiisima cando chegamos dende as 4 que se fai noite, así que puxémonos a buscar a casa dende a parada do autobús, uns 10 minutos andando pola escuridade. Chamounos a atención a luz nas casas: todas as habitacións estaban iluminadas con moitas lampadiñas, non coa luz directa que usamos nós habitualmente, e ademáis... había outra cousa, non había persianas nin contras, e non usaban cortiñas, por iso viamos tan raro o das luces. Despois foron os nosos amigos quen nos contaron que o luteranismo maioritario en Noruega fai que non poidan mirar dentro das casas. Supoño que non todos serán luteranos, pero teño que dicir que esa transparencia me pareceu moito máis agradable que o noso encerro, non nos custou afacernos.

E sobre a habitación, todo detalles: un cestiño con flores frescas que a Z. se encargou de esnaquizar mentres eu pensaba de onde as sacarían co friísimo que facía fora, un quentador para auga e tes, galletas e chocolatinas, e algunhas fotiños que vos deixo.



outro detalle



mañosa detalle b&b


Non puidemos ver de Sandefjord máis que o camiño colina abaixo dende o b&b ata a estación de tren, onde collemos o tren a Bergen. Máis de oito horas de viaxe que foron a metade de curtas que as tres horas e vinte de avión. Un vagón prácticamente para nós sos (e outra nena co seu pai), un espacio para xogar (máis destrozado do que crimos que estaría) e moita calorciña. E o mellor de todo... xa o vedes. A pesar da velocidade do tren, os reflexos nos cristais, as protecións da vía para os aludes e as nevadas e a posta do sol tan cedo (case dúas horas antes da chegada a Bergen) aínda conseguimos sacar algunha foto presentable, pero había moito máis que pasou axiña polos nosos ollos e que agardamos que permaneza máis tempo nas nosas memorias (aínda que da miña non podo agardar moito). Faltan as fervenzas do final do camiño, fugaces e sen apenas luz para sacar fotos, preciosas, preciosas.

Cando chegamos a Bergen a nosa anfitriona confesounos que se enterara falando cunha nativa de que se había moita neve paraban o tren, pero que nunca llo dicían ós de fora porque se non non iría ninguén. Alédome moito de non sabelo antes porque a experiencia merece moito a pena e seguro que coa Z. non nos arriscabamos a quedar no medio da neve ou voltar atrás. E do Moucho xa non digamos... a partires daquí pasou a viaxe ideando estrataxemas para vivir en Noruega no medio da neve.

mosaico Bergensbanen

continuará...


2 comentarios:

  1. Qué faena lo de la maleta! es uno de mis mayores miedos cuando viajo en avión y hasta que no las "recupero" no me quedo tranquila, jeje.
    Cuando fuimos a Suecia también nos llamó mucho la atención la ausencia de cortinas y nos dieron la misma explicación que a vosotros sobre que nadie mira dentro de las casas...es desde luego, algo que escapa totalmente de nuestra cultura latina.
    Estoy deseando saber más del viaje ;)

    ResponderEliminar

Conta, conta...

Por se queres compartir