lunes, 17 de septiembre de 2007

De todo en dous días

Un susto para saber o que queremos á familia, aínda que non o demostremos con bicos a todas horas.

Cabreeime, para non variar.

Re-descubrín a angustia vital que me produce o saber que o Universo é infinito, sabendo que hai máis cousas que poden non ter fin.

A confraternización foi interrumpida para saudar.

Recuperei cousas inútiles que non vou ser quen de tirar (alimentando o meu Dióxenes día a día).

A Z. tivo insomnio por hiperexcitación, a súa nai tamén, claro.

Os avós babearon coa Z., cada vez máis.

Comemos e comemos e comemos, por que non sabemos celebrar nada sen comer? Toda a nosa “cultura” baséase en “estar ben alimentados” e rematar toda a comida que se pon na mesa. Estamos enfermos.

Despedida con tintes dramáticos incluída, de culebrón, vaia.

Choros no coche.



No hay comentarios:

Publicar un comentario

Conta, conta...

Por se queres compartir